Notice
  • Simple Image Gallery Notice: Joomla!'s /cache folder is not writable. Please correct this folder's permissions, clear your site's cache and retry.

News

30-years EuroGreek Celebration

EuroGreek celebrated its 30-years, in a beautiful reception held at Chocolat Royal, under the Acropolis!

Former and current colleagues celebrated their work of the last 30 years. Nick Loucaidis thanked everyone for their invaluable contribution towards the continued success of EuroGreek. Here are some photos from the event:

{gallery}eg-30yrs{/gallery}

Mikis Theodorakis Interview

Mikis Theodorakis, without a doubt the most important and most influential Greek alive today, gave a rare interview to the newspaper ‘TA NEA’.

Mikis Theodorakis is one of the most influential people of the 20th century. An international composer of opera and symphonic music, he also changed the face of modern Greek music by writing popular songs on the poetry of great poets such as Giorgos Seferis (Nobel Prize in Literature, 1963), Giannis Ritsos, Odysseus Elytis (Nobel Prize in Literature, 1979), Pablo Neruda (Nobel Prize in Literature, 1971), and many others.

Apart from his stellar career as a music composer, he fought all his life for his progressive ideas, joined the Greek Resistance during WW2 and has been imprisoned, exiled and tortured by various regimes in Greece. In 2000 he was a candidate for the Nobel Peace Prize.

Following permission by the ‘Mikis Theodorakis Orchestra’, we hereby publish the interview in Greek and in English, as translated by EuroGreek.

MIKIS THEODORAKIS INTERVIEW

(ENGLISH TRANSLATION)

Interview by Dimitris Maniatis, ‘TA NEA’ newspaper

Monday, 13 May 2013

Your life is literally interwoven with the modern history of Greece. Looking back at your fascinating life, I would like you to remember the first song or the first tune you composed and describe that moment, that feeling to us.

M.T. The public does not know my first song. I composed it in Patras, as soon as I got a violin and went to the conservatory, after I had learnt the first notes. I was twelve years old. And then I was swept off my feet. My life was separated in two parts: Music, which was my real life. And my social life, which was a necessary burden. Composing music can lift one’s spirit. There was not one moment in my life without music. Even at Makronisos, when they threw me in a cell, severally injured, Music came to me. And then I burst into laughter. While everyone around me was screaming, I was laughing so hard that they all stopped, thinking I had gone crazy. To the contrary, the unbearable pain shed light to my brain, which laughed Music away. I even remember my thoughts of that moment. I kept saying to Music: ‘You do not exist. You are a lie. An illusion. The one and only truth is made out of flesh and pain.’ Thus, I crash-landed, in order to share the truth of pain and flesh together with the others.

When and how did you reach your final decision to dedicate yourself to the Art of Music?

M.T. I became a music composer without even knowing it; let’s say, since I started writing songs. From 1937 to 1943, when I realized my need to compose music, I composed nearly 150 songs and other works, mostly church music.

You have met, collaborated and worked with the leading personalities of the 20th century. You have lived with poets, revolutionaries and politicians of high acclaim. Your songs have been sung and are still popular throughout the world. Really, in what way does a creator feel justified when called to sum up such an extraordinary life? And when does he feel bitter? Today, in the framework of a gloom and sad reality for Greece, what sense do you get for your life’s work and our country?

M.T. I was fortunate enough to acquaint myself with the Pythagorean philosophy since I was 15 years old. And I have remained faithful to it ever since. This way, I can say that being a Musician has dominated my soul, above all social, economic and political theories. Thus, the basic contrast between Harmony and Chaos was my compass, leading my way through society and politics.

It is true that I have had many experiences and I have met many and very important people. Now, seeing things from the top of the decades of my life, I can tell you in all honesty that none of these encounters has impressed me, and nothing has caused me to feel more admiration than a song, a musical phrase or a musical work. I think that the reasons for that are obvious: While Music and Art in general are immersed in the light of Harmony, human society has not managed to escape Chaos’s embrace.

Furthermore, what surprises me and hurts me is that we follow a downward path. Unfortunately, the situation worsens by the day. As far as today is concerned, I tried to do my duty to the People and our country. I started by forming Spitha on 10 December 2010.

In my first speech, at the Propylaia, 50,000 people turned up to hear what I had to say. A little later on, in Thessaloniki, 80,000 people turned up. Then I visited Naoussa, Iraklion, Chania, etc. It was the time that the People needed enlightenment. Memorandums, Troika, ‘Shock and Awe’, Loans, Debts, Taxes, Job Shedding and Selling out, in general, were unknown terms. On 12 February 2012, when we called out to the people together with Manolis Glezos and Giorgos Kasimatis in the context of the EL.LA.D.A. Front (Greek Popular Democratic Resistance), it is estimated that 500,000 people were gathered from Syntagma all the way to Omonia square. Elections took place. We disagreed with those that made it to Parliament. I declare that I remain outside and against the system.

But I no longer have the People with me. What happened? Did they get tired, scared, disappointed? In 1942 I joined the National Resistance, fighting for our national independence. We won our independence from the Germans, we lost it to the Americans and now to the Banks, our lenders, who once again, are none other than the Germans. As you can understand, it is too late for me, after having fought for independence for more than 70 years, to give up on this eternal goal. I insist on the Greek and patriotic way for a final and total solution. Our National Independence! This is the legacy I leave to you, in the hope that someday, Greeks will be free and beautiful as Greeks should be!

How can a creator achieve global recognition without losing his roots (something you have definitely achieved)?

M.T. In order to become ‘international’, namely to be recognised by other nations, one must first become ‘national’. In other words, to be inspired by your traditions and identify with them to the point of being able to express them through your own work, so that your personality becomes so unique that it overcomes the boundaries of your country. Then you become ‘international’ – because you have achieved perfection in being ‘national’. In our case, in being Greek.

Last question: Who chases after you today Mr Theodorakis?

M. T. I am beyond reproach. Not only due to my age, but also from a psychological point of view. I have been chased after by so many people that I cannot even remember them. Eventually, they have helped me to become a better man. Now, I do not have much leeway for improvement anymore, therefore, I consider this chasing after me pointless. Of course, many will continue to do so, or wish to do so. I irritate them. But there is nothing I can do for them anymore. Not only because I have reached my limits, but because I think I have exceeded them.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Συνέντευξη στα «ΝΕΑ» στον Δημήτρη Μανιάτη

Δευτέρα, 13.5.2013

 

Η ζωή σας ταυτίζεται κυριολεκτικά με τη νεώτερη Ιστορία της Ελλάδας. Από όλο αυτό το συναρπαστικό βίο, ανατρέξτε πίσω στο πρώτο τραγούδι ή μελωδία που συνθέσατε και περιγράψτε μας εκείνη τη στιγμή, εκείνη την αίσθηση.

Μ.Θ. Το πρώτο μου τραγούδι δεν είναι γνωστό. Το συνέθεσα στην Πάτρα ευθύς μόλις απόκτησα ένα βιολί και πήγα στο Ωδείο αφού έμαθα τις πρώτες νότες. Ήμουν δώδεκα χρονών. Και από τότε, απογειώθηκα. Η ζωή μου χώρισε σε δύο μέρη: Τη Μουσική, που ήταν η πραγματική μου ζωή. Και την κοινωνική, που ήταν η αναγκαστική. Η σύνθεση μουσικής σε απογειώνει. Δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή της ζωής μου χωρίς μουσική. Ακόμα και όταν στη Μακρόνησο με πέταξαν βαριά τραυματισμένο σε μια φυλακή, ήρθε η Μουσική. Και τότε έβαλα τα γέλια. Ενώ όλοι γύρω μου ούρλιαζαν, εγώ γελούσα τόσο δυνατά, που όλοι σταμάτησαν νομίζοντας ότι τρελλάθηκα. Όμως αντίθετα, ο ανείπωτος πόνος μού φώτισε τον εγκέφαλο που έδιωχνε καγχάζοντας τη Μουσική. Θυμάμαι και τη σκέψη μου εκείνης της στιγμής. Της έλεγα της Μουσικής: «Δεν υπάρχεις. Είσαι ένα ψέμα. Μια αυταπάτη. Η μόνη αλήθεια είναι σάρκα και πόνος». Έτσι προσγειώθηκα, για να μοιραστώ με τους άλλους την αλήθεια του πόνου και της σάρκας.

Πότε και πώς οριστικοποιήθηκε μέσα σας η απόφαση να αφιερωθείτε στην Τέχνη της Μουσικής;

Μ.Θ. Έγινα συνθέτης μουσικής χωρίς να το ξέρω, ας πούμε από τότε που ξεκίνησα να γράφω τραγούδια. Από το 1937 έως το 1943, που συνειδητοποίησα την ανάγκη μου να ασχοληθώ με τη σύνθεση, συνέθεσα περίπου 150 τραγούδια και άλλα έργα, κυρίως εκκλησιαστικά.

Γνωρίσατε, συμπράξατε, συνεργήσατε με τις κορυφαίες προσωπικότητες του 20ου αιώνα. Ζήσατε με ποιητές, επαναστάτες, πολιτικούς υψηλής ακτινοβολίας. Σας τραγούδησαν και σας τραγουδούν σε όλο τον κόσμο. Αλήθεια, πώς αισθάνεται δικαιωμένος ένας δημιουργός όταν καλείται να συνοψίσει μια τόσο συναρπαστική ζωή; Και πότε αισθάνεται πικραμένος; Και αλήθεια σήμερα –στον καμβά ενός ζόφου και μιας θλιβερής πραγματικότητας για την Ελλάδα– ποια η δική σας αίσθηση για το έργο σας και τον τόπο μας;

Μ.Θ. Είχα την τύχη να γνωρίσω και να μυηθώ στις πυθαγόρειες θεωρίες από τα 15 μου χρόνια. Και από τότε έως σήμερα παρέμεινα πιστός. Έτσι μπορώ να πω ότι η ιδιότητα του Μουσικού υπήρξε κυριαρχική μέσα μου, πάνω από κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές θεωρίες. Έτσι η βασική αντίθεση μεταξύ Αρμονίας και Χάους ήταν για μένα η πυξίδα που οδήγησε τα βήματά μου μέσα στην κοινωνία και την πολιτική.

Είναι αλήθεια ότι έζησα πολλά και συνάντησα πολλούς και σημαντικούς. Τώρα, από το ύψος των δεκαετιών που με βαραίνουν, σας λέω ειλικρινά ότι τίποτα από όλα αυτά δεν με έχει εντυπωσιάσει και πολύ περισσότερο δεν μου έχει προκαλέσει συναισθήματα θαυμασμού περισσότερο απ' ό,τι ένα τραγούδι, μια μουσική φράση ή ένα μουσικό έργο. Οι λόγοι πιστεύω ότι είναι προφανείς: Ενώ η Μουσική και η Τέχνη γενικά είναι λουσμένες με το φως της Αρμονίας, η ανθρώπινη κοινωνία δεν κατόρθωσε να ξεφύγει από τον εναγκαλισμό του Χάους.

Επιπλέον εκείνο που με εκπλήσσει και με πονάει, είναι ότι η πορεία είναι κατηφορική. Δυστυχώς από το Κακό πηγαίνουμε στο χειρότερο. Όσο για το σήμερα, προσπάθησα να κάνω το καθήκον μου απέναντι στον Λαό και στη χώρα μας. Ξεκίνησα με την ίδρυση της Σπίθας στις 10 Δεκεμβρίου του 2010.

Στην πρώτη ομιλία μου στα Προπύλαια ήρθαν να μ' ακούσουν 50.000 ακροατές. Λίγο αργότερα στη Θεσσαλονίκη, 80.000. Ακολούθησαν η Νάουσα, το Ηράκλειο, τα Χανιά κλπ. Ήταν η εποχή που ο Λαός είχε ανάγκη να διαφωτιστεί. Μνημόνια, Τρόικα, «Σοκ και Δέος», Δάνεια, Χρέη, Φόροι, Απολύσεις, Ενικό ξεπούλημα κλπ. ήταν έννοιες άγνωστες. Στις 12 Φεβρουαρίου του 2012, που καλέσαμε μαζί με τον Μανώλη Γλέζο και τον Γιώργο Κασιμάτη τον λαό στα πλαίσια του Μετώπου ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. (Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση) υπολογίζουν τον κόσμο από το Σύνταγμα ώς την Ομόνοια σε 500.00. Έγιναν εκλογές. Διαφωνήσαμε μ' αυτούς που μπήκαν στη Βουλή. Εγώ δηλώνω ότι παραμένω έξω και ενάντια στο Σύστημα.

Δεν έχω όμως πια τον Λαό μαζί μου. Τι έγινε; Κουράστηκε, φοβήθηκε, απογοητεύτηκε; Ξεκίνησα τη στράτευσή μου στα 1942 παλεύοντας για την Εθνική μας Ανεξαρτησία, στην Εθνική Αντίσταση. Την κερδίσαμε από τους Γερμανούς, τη χάσαμε από τους Αμερικανούς και τώρα από τις Τράπεζες, τους δανειστές μας, με πρώτους και καλύτερους ξανά τους Γερμανούς. Όπως καταλαβαίνετε, είναι αργά για μένα ύστερα από 70 χρόνων αγώνες για την Ανεξαρτησία, να παραιτηθώ από αυτόν τον αιώνιο στόχο. Επιμένω ελληνικά, πατριωτικά για οριστική, τελεσίδικη και ολοκληρωτική λύση. Την Εθνική μας Ανεξαρτησία! Αυτή είναι η κληρονομιά που σας αφήνω, με την ελπίδα ότι κάποτε οι Έλληνες θα είναι ελεύθεροι και ωραίοι σαν Έλληνες!

Πώς καταφέρνει ένας δημιουργός να γίνει παγκόσμιος χωρίς να χάνει τη ρίζα του (κάτι που σίγουρα πετύχατε);

Μ.Θ. Για να γίνεις «διεθνής», δηλαδή να σε αναγνωρίζουν οι άλλοι λαοί, θα πρέπει να είσαι πρώτα «εθνικός». Δηλαδή να εμπνέεσαι από τις παραδόσεις σου και να έχεις ταυτιστεί μαζί τους, ώστε να μπορέσεις να τις εκφράσεις με το έργο σου, έτσι που η προσωπικότητά σου να αποκτήσει μια τέτοια και τόση ιδιαιτερότητα που να μπορεί να υπερβεί τα σύνορα της χώρας σου. Τότε γίνεσαι «διεθνής», γιατί κατάφερες να είσαι όσο γίνεται πιο τέλεια «εθνικός». Στην περίπτωσή μας, Έλληνας.

Τελευταία ερώτηση: Ποιος τη ζωή σας κυνηγά σήμερα κύριε Θεοδωράκη;

Μ.Θ. Όχι μόνο ηλικιακά αλλά και ψυχικά, βρίσκομαι στο απυρόβλητο. Με κυνήγησαν τόσοι και τόσοι, που τους έχω ξεχάσει. Τελικά με βοήθησαν να γίνω καλύτερος. Τώρα δεν έχω περιθώρια να καλυτερεύσω, γι' αυτό θεωρώ ότι είναι πια περιττό να με κυνηγούν. Φυσικά, πολλοί εξακολουθούν να το κάνουν ή θα ήθελαν να το κάνουν. Τους ενοχλώ. Όμως δεν μπορώ να κάνω πια τίποτα γι' αυτούς. Όχι μόνο γιατί έχω φτάσει αλλά νομίζω ότι έχω ξεπεράσει τα όριά μου.